دو حکمت علوی، برای حاکمان مسلمان

دو حکمت علوی، برای حاکمان مسلمان
اکراه امام علی (ع) از چاپلوسی و استقبال آن حضرت از نقد:
نهجالبلاغه / خطبه ۲۱۶:
قد کرهت ان يکون جال فی ظنکم انی احب الاطراء ، واستماع الثناء ، و لست بحمد الله کذلک . . .
فلا تکلمونی بما تکلم به الجبابره، و لا تتحفظوا منی بما يتحفظ به عند اهل البادره، و لا تخالطونی بالمصانعه، و لا تظنوا بی استثقالا فی حق قيل لی . . .
فلا تکفوا عن مقاله بحق ، او مشوره بعدل ، فاني لست في نفسي بفوق ان اخطي ء ، و لا آمن ذلک من فعلي، الا ان يکفي الله من نفسی
علیبن ابیطالب (ع): برایم ناراحتکننده است که حتی در ذهن شما جولان کند که فردی هستم که از شنيدن چاپلوسی و مدح و ستایش لذت ميبرم. به شکر خداوند، اینچنین نیستم. . . .
پس آنگونه که با زمامداران تندخو و مستبد سخن میگویيد با من سخن مگویيد و آنچنانکه در پيشگاه حکام خشمگين و جبار خود را جمع و جور ميکنيد در حضور من نباشيد و به طور تصنعی با من رفتار مکنيد و هرگز گمان مبريد سخن حقی که به من پيشنهاد کنید بر من گران خواهد آمد . . .
پس هرگز در حضور من از گفتن سخن حق و يا مشورت منصفانه خودداري مکنيد. بیگمان، من نه برتر از آنم که خطا نکنم، و نه در کار خويش از خطا ايمنم، مگر که خدا مرا از خطا حفظ کند
بهکارگیری مشاوران نقدکننده، نه مشاوران چاپلوس
نهجالبلاغه / نامه ۵۳ (نامه مكتوب آن حضرت براى مالك اشتر نخعى):
ثم لیکن آثرهم عندک، اقولهم بمرالحق لک
و نيز بايد از بین مشاورانت، برگزيده ترينشان نزد تو، مشاوری باشد كه سخن تلخ حق را به تو بيشتر بگويد